16/1/11

ΤΕΡΜΑ ΤΟ ΓΚΑΖΙ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΦΡΕΝΑ ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ




Καλημέρα αδέρφια!

Την απόλυτη ευχαρίστηση εισπράξαμε χθες με την θριαμβευτική νίκη του Ολυμπιακού. Τα συναισθήματα ανάμικτα. Απόλαυση, τσαντίλα, τσίτωση, κτυποκάρδια που κατέληξαν στην εκπληκτική αποθέωση, με ένα υπερβατικό τρόπο που μόνο ο κόσμος μας μπορεί να πετύχει…

Εκεί που όλα έδειχναν πως το παιχνίδι ήταν επίφοβο με «καρδιακά επεισόδια», μετατράπηκε σε ένα σούπερ αγώνα που δεν μπορούσες ούτε λεπτό να πάρεις τα μάτια σου από την μαγική οθόνη. Μια γιγαντοοθόνη, η οποία σε ταξίδευε χιλιόμετρα μακριά, σε ένα γήπεδο το οποίο όλοι μας θεωρούμε τόπο λατρείας και δύναμης, το ναό μας, το κάστρο μας, το σπίτι μας.

Την προηγούμενη σεζόν, όπου η ομάδα μας είχε όλα αυτά τα προβλήματα που την πήγαν κατά πολύ πίσω, είχα την ελπίδα πως κάποιος θα έβαζε ένα τέλος σε αυτή την κατρακύλα. Θα μου πείτε τώρα γιατί τα θυμάμαι όλα αυτά και ότι ανήκουν στο παρελθόν. Όμως δεν είναι τυχαίο...

Όλο εκείνο το διάστημα, οι πλείστοι υποστηρικτές άλλων ομάδων, επαναπαύτηκαν και με κάθε ευκαιρία «έθαβαν» τον Θρύλο και τον αποκαλούσαν «τελειωμένο». Υπήρχαν όμως και αυτοί που έστω και αν έβλεπαν ένα αδύναμο Ολυμπιακό, υποστήριζαν πως αυτό δεν θα κρατούσε για πολύ. Ήταν από τους λίγους συνειδητοποιημένους που γνώριζαν καλά πως ο δαφνοστεφανωμένος δεν είναι απλά μια ομαδούλα και δεν έφτασε τυχαία μέχρι εδώ.

Αυτό που πόνεσε πιο πολύ δεν είναι η γνώμη των αλλόθρησκων αλλά μερικών δικών μας, οι οποίοι δεν αξίζουν να αποκαλούνται «γαύροι». Έβριζαν και ξεφτίλιζαν τον Ολυμπιακό σε κάθε αναποδιά, σε κάθε ήττα... Με μια νίκη του Θρύλου τα ξεχνούσαν όλα και έλεγαν τα καλύτερα. Σε κάθε ήττα, σνόμπαραν τα πάντα και τους πάντες…Εδώ είναι που τους ταιριάζει απόλυτα το «φάσκω και αντιφάσκω»!

Με την περσινή πορεία της ομάδας, δεν καθόμουνα επαναπαυμένη. Και αυτό είναι κάτι που φαίνεται καθαρά στο μπλοκ μου. Με τις νίκες της ομάδας μας, ναι μεν έγραφα για το φρένο που βάζαμε στην κατρακύλα και επίσης εξέφραζα την χαρά μου σαν οπαδός, όμως ποτέ δεν παρέλειπα να αναφέρω και όλα τα αρνητικά που δυστυχώς ήταν πολύ περισσότερα.

Δεν είναι λίγες οι φορές που αναφέρθηκα στην κακή εμφάνιση των ποδοσφαιριστών μας, στις μεταγραφές που μας είχαν υποσχεθεί και δεν είδαμε ποτέ, όπως και για τον θυμό μου, που ενώ έβλεπαν στην διοίκηση τους κόπους τόσων χρόνων να χάνονται…δεν έκαναν κάτι για να το σταματήσουν.

Τώρα όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Ναι μεν ήταν μια περίοδος η οποία θέλω να αποξενώσω γιατί με πόνεσε, αλλά όχι και απαραίτητα να σβήσω από την μνήμη. Γιατί σωστό είναι να παραδειγματιζόμαστε από τα λάθη μας για να αποφύγουμε κάτι ανάλογο στο μέλλον.

Μετά τις τεράστιες αλλαγές που είχαμε μέσα σε μόλις ελάχιστο χρονικό διάστημα, ο Ολυμπιακός απέκτησε νέο Πρόεδρο, ο οποίος απέδειξε και με το παραπάνω πως μέσα του κυλάει ερυθρόλευκο αίμα, πως διαθέτει το γαύρικο DNA.

Η επιστροφή του Ερνέστο Βαλβέρδε, ενός προπονητή ο οποίος νιώθει και γνωρίζει πολύ καλά τι εστί Ολυμπιακός και «μεγάλη μου αδυναμία», όπως επίσης και οι μεταγραφές που είχαμε τόσο πολύ ανάγκη…έσπασαν την «κατάρα» και μετέτρεψαν τον Ολυμπιακό και πάλι σε θηρίο ανήμερο που διψάει για δικαίωση και επιθυμεί να επιστρέψει στα γνωστά βασιλικά του λημέρια.

Αυτό όμως που μου δίνει μια ιδιαίτερη γλυκιά ευχαρίστηση, είναι η σχέση των παιχτών μας και ιδιαίτερα του Μάρκο Πάντελιτς με τον κόσμο μας.

Πριν καιρό είχα μια συζήτηση με μερικά φιλαράκια περί αυτού του θέματος. Βλέπαμε πως οι πλείστοι ποδοσφαιριστές και για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν ήταν τόσο ζεστοί και δεμένοι με τον κόσμο μας. Ναι μεν έπαιρναν δύναμη από τον 12ο παίχτη που ποτέ δεν λύγισε και που ποτέ δεν έπαψε να ακολουθεί την ομάδα της καρδιάς του, αλλά μέχρι εκεί..τίποτα περισσότερο.

Τώρα βλέπω αυτή τη σχέση μεταξύ του ερυθρόλευκου λαού και των παιχτών μας να γίνεται ακόμη πιο δυνατή. Υπήρχε ένα βαθύ δέσιμο το οποίο όσο κι αν προσπάθησαν οι άλλες ομάδες δεν μπόρεσαν να το πετύχουν και ούτε πρόκειται..

Και τώρα όσο ποτέ άλλοτε είμαι στην ευχάριστη θέση να αναγνωρίσω ότι ποδοσφαιριστές και οπαδοί σαν μια γροθιά επιδιώκουν να στείλουν τον Ολυμπιακό στην κορυφή. «Γαύροι ενωμένοι ποτέ νικημένοι»!!!

Ο Ολυμπιακός «απομόνωσε» όλα εκείνα που του έβαζαν φρένο. Τώρα με γκάζι και επικίνδυνες ταχύτητες οδεύουμε προς μια και μόνο κατεύθυνση…μια πορεία γεμάτη δόξα και μεγαλεία, μια πορεία που μας αξίζει και θα ακολουθήσουμε πιστά μέχρι και το τέλος…

Καλή συνέχεια εύχομαι στον Ολυμπιακό μας και μια υπέροχη Κυριακή σε όλους.

Θέα 7


1 σχόλιο:

  1. Θέα δεν υπάρχουν παίχτες οπαδοί. Ειδικά οι ξένοι. Δεν αγαπάνε την ομάδα και τον κόσμο. Αγαπάνε τα λεφτά της ομάδας και την λατρεία του κόσμου. Παραδείγματα άπειρα, εξαιρέσεις ελάχιστες.

    Μόλις βλέπω αυτόν τον Πάντελιτς να κάνει αυτά τα καραγκιοζιλίκια με πιάνει το στομάχι μου. Ή να βλέπω τον μαχητή Ίβιτς και τον επαναστάτη Γκαρσία του ΠΑΟΚ να χτυπάνε με σθένος το σήμα της ομάδας και μόλις καθυστερήσουν οι μισθοί να μην κατεβαίνουν για προπόνηση. Επαγγελματίες είναι.

    Να σαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή