13/12/11

ΝΑΙ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ! ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ



Καλησπέρα αδέρφια!

Ένα περιστατικό που έχει συμβεί την περασμένη Κυριακή εδώ στην Κύπρο, με οδήγησε σε σκέψεις και προβληματισμό. Ήθελα να γράψω αυτό το άρθρο εδώ και αρκετό καιρό, αλλά το είχα αφήσει λίγο στην άκρη. Τώρα όμως δεν υπάρχει άλλη αναβολή…

Την περασμένη Κυριακή, λοιπόν, διεξήχθη ο ποδοσφαιρικός αγώνας Αποέλ – Ομόνοια. Μέχρι και το τέλος του αγώνα δεν είχε ακουστεί κάτι στην τηλεόραση. Και να είχε βέβαια λεχθεί κάτι, εγώ δεν το είχα ακούσει γιατί αυτός ο αγώνας μου ήταν παντελώς αδιάφορος. Αν και μένω στην Κύπρο χρόνια, η ομάδα της καρδιάς μου είναι και θα είναι πάντα ΜΟΝΟ ο Ολυμπιακός.

Ενώ ετοιμαζόμουν να μεταβώ στον σύνδεσμο της Θύρας 7 Λευκωσίας για να παρακολουθήσω το εκτός έδρας παιχνίδι με αντίπαλο την Κέρκυρα, ξαφνικά ο γιος μου παρουσίασε συμπτώματα γαστρεντερίτιδας και τον πήγα αμέσως στο νοσοκομείο.

Με το που πάτησα το πόδι μου στο νοσοκομείο.. δεν πίστευα στα μάτια μου… Το νοσοκομείο ήταν γεμάτο με τραυματίες κάθε ηλικίας, από 12 μέχρι και 60 ετών. Οι μισοί φορούσαν κασκόλ του Αποέλ και οι άλλοι μισοί κασκόλ της Ομόνοιας.

Είχαν αλληλοσκοτωθεί γιατί κέρδισε το Αποέλ, με αποτέλεσμα… να βρεθούν για άλλη μια φορά στο κρεβάτι του πόνου γιατί το μυαλό τους ήταν πάνω απ’ το κεφάλι τους.

Άλλοι φορούσαν κολάρο, άλλοι ήταν με κάτι καρούμπαλα «ναααα» και ζαλίζονταν και άλλοι με σχισμένα παντελόνια και μπλουζάκια. Καθόντουσαν όλοι μαζί ήσυχοι λες και λίγο πριν δεν είχε συμβεί το παραμικρό.

Η αστυνομία ήταν παρόν και επέβλεπε την κατάσταση, όμως στα χάλια που βρίσκονταν όλοι, κανείς δεν τόλμησε να κουνήσει ούτε το μικρό του δακτυλάκι.

Ένα παιδί γύρω στα 15 βρισκόταν στο φορείο με κολάρο και με πρησμένο μάτι. Οι εικόνες ήταν τρομερά βάναυσες.. και όλα αυτά… ΓΙΑΤΙ;;;;

Άλλο να υποστηρίζουμε την ομάδα που αγαπάμε και άλλο να γινόμαστε βάρβαροι. Η βία δεν θα εκλείψει ποτέ απ’ τα γήπεδα και ο λόγος είναι γιατί πάντα θα υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι πηγαίνουν στο γήπεδο μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν προβλήματα και φασαρίες.

Η βία δεν είναι μαγκιά. Μαγκιά είναι να μπορείς να βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους με διαφορετικά «πιστεύω» και παρ’ όλα να κατορθώνεις να μένεις ακέραιος και πάνω απ’ όλα χωρίς να δημιουργείς την παραμικρή φασαρία. Με το να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, δεν δείχνουμε την μαγκιά μας… αλλά την βλακεία μας.

Ο γιος μου ενώ κοίταζε απορημένος αυτούς τους ανθρώπους, κούνησε το κεφάλι του και χαμογελώντας μου είπε: «μαμά, είναι τρελοί. Εγώ είμαι καλός και όχι σαν αυτούς, εγώ θα βλέπω μόνο τον Ολυμπιακό, θα τραγουδώ τον ύμνο και δεν θα πειράζω κανένα. Και μετά θα παίζω στον Ολυμπιακό όπως ο Πάντελιτς και ο Νικοπολίδης» (είναι οι αδυναμίες του). Λόγια από ένα παιδί σχεδόν οκτώ ετών που ασχολείται με το ποδόσφαιρο, προπονείται στην σχολή ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς της Κύπρου. Είναι ακόμη παιδί… κι όμως έχει περισσότερο μυαλό από κάποιους άλλους εικοσάρηδες και σαραντάρηδες.

Ένιωσα πολύ άσχημα βλέποντας όλους αυτούς τους ανθρώπους να υποφέρουν.. και όλα αυτά για το τίποτα. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν τα θύματα κάποιων ανεγκέφαλων που ήθελαν απλά να προκαλέσουν αυτό το σάλο γιατί με αυτόν τον τρόπο νομίζουν πως θα αποδείξουν ότι κάποιοι είναι.

Μάλιστα ενώ περίμενα να έρθει η σειρά του μικρού να εξεταστεί, άκουσα κάποιον φίλαθλο του Αποέλ να εξιστορεί την δική του περιπέτεια σε κάποιον άλλο παθόντα της ίδιας περίπτωσης. Του έλεγε πως ενώ πήγαιναν προς το αυτοκίνητο τους, πλησίασαν την παρέα του οπαδοί της Ομόνοιας, άρχισαν να τους κλωτσάνε και να τους βρίζουν, ρίχνοντας τους κάτω και κτυπώντας τους με μίσος. Ένας άλλος οπαδός Ομονοιάτης, έτρεξε κοντά τους και σταμάτησε τους άλλους με κίνδυνο της δικής του σωματικής ακεραιότητας. Το παιδί που περιέγραφε τα γεγονότα, είπε πως ένας αντίπαλος μας, ήρθε και μας υπερασπίστηκε και γλυτώσαμε… Εκείνη την στιγμή ένιωσα μια ανατριχίλα που δεν περιγράφεται με λόγια….

Ναι, είμαστε οπαδοί και ποδοσφαιρόφιλοι, αλλά πάνω απ’ όλα είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ…! Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να υποστηρίζει την ομάδα που αυτός θέλει. Αλίμονο αν υποστηρίζαμε όλοι την ίδια ομάδα. Τότε δεν θα υπήρχε το παραμικρό ενδιαφέρον και ουσιαστικά αφού δεν θα υπήρχαν φίλαθλοι άλλων ομάδων.. δεν θα υπήρχαν ούτε άλλες ομάδες.

Καταδικάζω αυτές τις χαζές και ανώριμες πράξεις που θυμίζουν την εποχή των κανίβαλων και ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΩ την ευγενή και υγιής συμπεριφορά στα γήπεδα που αφήνει πίσω μόνο όμορφες αναμνήσεις..!

Μετά από δυόμιση ώρες εξετάστηκε ο μικρός και του δόθηκε η κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Έτσι τώρα είναι μια χαρά!!!!! Τέλος καλό, όλα καλά.

Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι, προλάβαμε από κάποιο link τα τελευταία λεπτά του αγώνα και με την λήξη του παιχνιδιού, ο εκφωνητής είπε πως σκόρερ του Ολυμπιακού και στα 4 γκολ ήταν ο Πάντελιτς. Ο μικρός τρελάθηκε και μέσα στην σύγχυση του πανηγύριζε σε όλο το σπίτι.

Ο Πάντελιτς είναι η αδυναμία του και παρομοιάζει τον εαυτό του με αυτό τον παίχτη. Και ενώ φώναζε με χαρά, μου είπε: «Μην φοβάσαι μαμά, εγώ είμαι καλός χούλιγκαν, δεν θα γίνω σαν αυτούς γιατί αυτοί είναι βλάκες!»

Ελπίζω όλοι αυτοί που προκαλούν φασαρίες ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ, γιατί σε όλες τις ομάδες υπάρχουν αυτά, να βάλουν κάποτε μυαλό και να καταλάβουν πως εκτός από οπαδοί είμαστε και ΑΝΘΡΩΠΟΙ…! Ας πάρουν παράδειγμα απ’ τα μικρά παιδιά και το κυριότερο, να δίνουν το καλό παράδειγμα στα παιδιά… αλλιώς… χαθήκαμε…!

Καλό απόγευμα να έχετε και καλή συνέχεια σε ότι κι αν κάνετε!!

Θέα 7 (Ερνέστο) και μικρός Κυριάκος (Πάντελιτς)

2 σχόλια:

  1. Μορφή ο μικρός. Αλλά τον Πάντελιτς; Έχω Τόχα. Δώσε δυο χαρτιά και πάρτον. Στον τυλίγω σε συσκευασία δώρου με το πρόσωπο του Μαρινάκη και σου βάζω ερυθρόλευκη κορδέλα.

    Όσο για τους χούλιγκανς άστο ρε Θέα. Δεν υπάρχει γιατρειά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πράγματι, όπως λέει και ο Kantharos, δεν αξίζει να ασχολείσαι. Βλακεία, ανωριμότητα και ψευτομαγκιά βγάζουν τέτοια αποτελέσματα.
    Οι περισσότεροι από όσους είδες στο νοσοκομείο μετά τον αρχικό πόνο, μπορεί ακόμη και να περηφανεύονται για τα... παράσημά τους από τη μάχη με τους άλλους.
    Πόσα κιλά ηλιθιότητας πρέπει να κουβαλάει κάποιος για να χτυπήσει έναν άλλον άνθρωπο επειδή απλώς υποστηρίζει μία άλλη ομάδα;
    Το κακό, δυστυχώς, είναι ότι αυτοί κυριαρχούν στα γήπεδα στην Ελλάδα και έχουν επιβάλει τους δικούς τους νόμους διώχνοντας τους υγιείς φιλάθλους.
    Εμείς, πάντως, στη Λάρισα είμαστε σχετικά ήσυχοι και καλά παιδιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή