28/1/14

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΟΤΡΙΔΗΣ "ΠΟΛΥΣΥΝΘΕΤΟΣ ΚΑΙ ΑΚΟΥΡΑΣΤΟΣ"




Ο ψηλός του Θρύλου..! Ο άνθρωπος που κράτησε στα χέρια του τα περισσότερα τρόπαια από κάθε άλλο ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού. Ο πραγματικός ποδοσφαιριστής, ο πραγματικός Θρύλος..!

Ο Μπάμπης Κοτρίδης γεννήθηκε το 1928 στη Δραπετσώνα και μεγάλωσε στο μπακάλικο του πατέρα του. Ωστόσο τα εφηβικά του χρόνια τα πέρασε στην Καλλιθέα, όπου η οικογένεια του αναγκάστηκε να μετακομίσει. Εκεί ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τον αθλητισμό, ο οποίος ήταν μέσα στο αίμα του, όταν ακόμη βρισκόταν σε παιδική ηλικία.

Τα πρώτα του βήματα τα έκανε στον Πανιώνιο, με τα χρώματα του οποίου αγωνίστηκε ως αθλητής στίβου στα 400 μέτρα με εμπόδια. Παράλληλα όμως έπαιζε ποδόσφαιρο και στους αγώνες ήταν πάντα από τους πρωταγωνιστές. Το ύψος του και η κορμοστασιά του, του έδιναν το δικαίωμα να ξεχωρίζει από τα άλλα παιδιά, τα οποία ήταν εξαντλημένα από τις κακουχίες της γερμανικής κατοχής. Η περίοδος δεν ήταν καθόλου εύκολη για την οικογένεια Κοτρίδη, που με το ζόρι κατάφερνε να τα βγάζει πέρα. Όμως ο πιτσιρικάς Μπάμπης δεν άφηνε την μπάλα από τα πόδια του.

Ένας γείτονας του, ο Γιώργος Μαλεύρης, παλιός ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, τον είδε στις αλάνες της Καλλιθέας και του πρότεινε μια δοκιμή στον Ολυμπιακό. Ωστόσο η πρώτη ομάδα που είχε την ευκαιρία να τον δοκιμάσει ήταν η ΑΕΚ, οι υπεύθυνοι της οποίας όμως τον απέρριψαν. Έτσι, μετά από μια εντυπωσιακή παρουσία σε ένα "οικογενειακό διπλό" του Ολυμπιακού, ο 16χρονος τότε Κοτρίδης υπέγραψε το δελτίο του με την ομάδα του λιμανιού. 

Το 1946, αγωνίστηκε στη δεύτερη ομάδα του Ολυμπιακού, όμως, λόγω των κακών οικονομικών σηνθηκών και των συνεχών μετακινήσεων, αναγκάστηκε να διακόψει και να επιστρέψει και πάλι στο στίβο. Μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα, ο Κοτρίδης έγινε μέλος της Εθνικής ομάδας του στίβου, στο αγώνισμα του άλματος εις ύψους και με προπονητή το Σίμιτσεκ.

Όμως το πεπρωμένο δύσκολα μπορείς να το ανατρέψεις... Μια τυχαία συνάντηση του Κοτρίδη με τους αδερφούς Χέλμη έγινε η αιτία να επιστρέψει στο ποδοσφαιρικό τμήμα του Ολυμπιακού και να ξεκινήσει μια πραγματική λαμπρή καριέρα, που κράτησε μέχρι το 1961. Η "ατμομηχανή" του Θρύλου κατάφερε να κατακτήσει, κατά τη διάρκεια της θητείας της στο λιμάνι, 16 τίτλους (7 Πρωταθλήματα και 9 Κύπελλα). Στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ελλάδας αγωνίστηκε 18 φορές και σημείωσε ένα τέρμα.

Ο Κοτρίδης, την εποχή εκείνη, θεωρούνταν ένας από τους πιο ολοκληρωμένους παίχτες του κέντρου. Μπορούσε να καλύψει με επιτυχία όλες τις θέσεις, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που γινόταν απειλητικός για τις αντίπαλες εστίες. Μάλιστα στην αρχή της καριέρας του αγωνίστηκε και ως επιθετικός. Χαρακτηριστικό του παιχνιδιού του ήταν οι αστείρευτες δυνάμεις του και το συνεχές τρέξιμο σε όλα τα μήκη και πλάτη του αγωνιστικού χώρου. 

Το ύψος του τον βοηθούσε πολύ στα ανασταλτικά του καθήκοντα, αφού σχεδόν πάντα είχε το πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων του. Στην επίθεση, το κεφάλι του ήταν ο καλύτερος τρόπος για να στείλει την μπάλα στα δίκτυα.  Υπολογίζεται ότι έχει σημειώσει τουλάχιστον 100 γκολ σε ολόκληρη την καριέρα του και τα περισσότερα με κεφαλιές.

Ο "ψηλός" είχε την καθολική αποδοχή, τόσο των συμπαιχτών του όσο και των αντιπάλων του. Ήταν ο παίχτης που έβαζε την ομάδα πάνω από όλα και με κανένα τρόπο δεν επιδίωκε την προσωπική του προβολή. Η ουσία και το αποτέλεσμα ήταν αυτά που τον απασχολούσαν, ενώ τις θεαματικές ενέργειες προτιμούσε να τις βλέπει από τους συμπαίκτες του.

Η ψυχραιμία του Κοτρίδη ήταν αυτή που τον καταξίωσε ως την ψυχή και την καρδιά του Θρύλου, αλλά και ο λόγος που στεκόταν πάντα απέναντι από τον τερματοφύλακα, όταν η ομάδα κέρδιζε κάποιο πέναλτι. Εκτέλεσε συνολικά 38 πέναλτι, από τα οποία τα 37 ήταν εύστοχα. Η μεγάλη του στιγμή ήταν το 1957, όταν πήρε και την προσωπική του εκδίκηση από την ΑΕΚ. Σε αγώνα νοκ άουτ για το Κύπελλο Ελλάδας, χάρισε τη νίκη στον Ολυμπιακό μες στο στάδιο της Νέας Φιλαδέλφειας σημειώνοντας ένα καταπληκτικό τέρμα.

Ο Μπάμπης Κοτρίδης σταμάτησε την ποδοσφαιρική του καριέρα αμέσως μετά το τέλος της φιλικής αναμέτρησης με τη Σάντος του Πελέ, τον Ιούνιο του 1961, όταν ο Ολυμπιακός σημείωσε τη μεγαλύτερη νίκη της ιστορίας του 2 - 1.  Σε καμιά περίπτωση όμως δεν εγκατέλειψε τη μεγάλη του αγάπη. Ακόμη και τα "πέτρινα χρόνια" ήταν εκεί για να συμπαρασταθεί στην προσπάθεια των παιχτών με το πείσμα και τη δυναμική που τον διέκρινε, όταν βρισκόταν αυτός στον αγωνιστικό χώρο.

Για μικρό χρονικό διάστημα διετέλεσε και τεχνικός του Ολυμπιακού, χωρίς όμως να συνεχίσει την προσπάθεια και να παραμείνει στο χώρο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου