27/10/14

ΘΡΥΛΟΣ VS ΒΑΖΕΛΑ.. ΚΑΙ Η ΝΥΧΤΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΡΑ..



Καλησπέρα αδέρφια..

Ο Ολυμπιακός πήρε το "τρίποντο" και τα βαζέλια .... το βιολί τους. Είναι τόσο προβλέψιμοι πλέον που από βραδύς γνωρίζουμε τις αερολογίες της επόμενης μέρας. Γνωρίζουμε ακριβώς τα πως, τα τι και τα γιατί.. που κατακλύζουν τις πράσινες σιχαμερές φυλλάδες τους.

Ας είμαστε δίκαιοι λοιπόν, το κρυφτούλι πίσω από πλατούλες ποτέ δεν ήταν το ατού μου. Thanks GOD και γνώμη δική μου έχω και καλά βλέπουν τα ματάκια μου αλλά και μπορώ να κρίνω αντικειμενικά.

Παρόλο που αγαπάω και νοιάζομαι την ομάδα μου.. και αυτό γιατί το λέω; δια του λόγου του αληθές επειδή μερικοί δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους παρά μόνο αυτό που θέλουν αυτοί.. τους λες είναι μέρα και βλέπεις τον ήλιο έξω να λάμπει (εκτός κι αν είναι συννεφιά βέβαια :-)..) κι αυτοί σου λένε είναι νύχτα με ξαστεριά!

Οπότε... πίσω στο θέμα μας και στο αγωνιστικό κομμάτι του αγώνα... η εικόνα της ομάδας μας δεν ήταν αυτό που θα έλεγες "ουάου" αλλά αυτό μπορώ κατά κάποιο τρόπο να το δικαιολογήσω.. διότι πάντα σε ντέρμπι ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι η ομάδα θα αποδώσει όσο πρέπει ή αν θέλετε όσο οι τρελαμένοι οπαδοί θα λαχταρούσαν.

Έστω κι αν δεν είδαμε την "τρελή" μπάλα και τις "τρελές" φάσεις, σε τέτοιου είδους παιχνίδια το αποτέλεσμα είναι που μετράει. Ένα ντέρμπι πάντα θα παραμένει ντέρμπι και η λογική των αιώνιων αντιπάλων παύει να υπάρχει παίρνοντας τη σκυτάλη η τρέλα, το πάθος και η παράνοια..!

Από εμφάνιση ήμασταν μέτριοι, μπορούσαμε πολλά περισσότερα από αυτά που είδαμε. Υπήρξαν και οι απροσεξίες που είχαν ως αποτέλεσμα την άτιμη τη μπάλα να καταλήγει στα πράσινα μικρά και καθόλου χαριτωμένα λαγουδάκια.

Φως φανάρι ήταν και η αχρείαστη/αλλοπρόσαλλη επιθετική συμπεριφορά των βάζελων προς τους ποδοσφαιριστές μας, πιο πολύ για ξύλο ήρθαν αυτοί παρά για τόπι. Άλλο ένα ξεκάθαρο και αδιαμφισβήτητο σημάδι του κόμπλεξ των πρασίνων για το Θρύλο των Θρύλων. Τσ τσ τσ... απαράδεχτο.. λες και αυτό θα τους έδινε πλεονέκτημα!

Και για να μην κουκουλώνουμε και τα δικά μας... το εγωιστικό κομμάτι κατά τη διάρκεια του αγώνα...δεν έλειψε και επειδή δεν κρυβόμαστε.. με ενόχλησε που είδα τον Μήτρογλου σε μία-δύο φάσεις, κρίσιμες, του αγώνα να προσπαθεί να εντυπωσιάσει ατομικά και όχι ομαδικά όπως αρμόζει σε μια ομάδα όπως ο Ολυμπιακός... Αυτό πρέπει να το καταλάβει επιτέλους... τα συγχαρητήρια δίνονται ομαδικά και όχι σε προσωπικό επίπεδο (με εξαιρέσεις βέβαια πχ. Ρομπέρτο που έκανε το θαύμα του τις προάλλες). Είναι προφανές πως αυτό έχει συμβεί και στο παρελθόν και μας έχει στοιχίσει "γκολ και θέαμα". Εκεί στη Διοίκηση για μαζέψτε και λίγο τα λουριά γιατί αν δεν υπάρξει τιμωρία τα ίδια Κωστάκη μου τα ίδια Κωστή μου..


Το σημαντικότερο όμως κομμάτι του αγώνα ήταν αλλά και θα είναι πάντα ο δωδέκατος παίχτης... ο κόσμος μας. Ο πύρινος μας κόσμος που δε λυγά ποτέ, που είναι πανταχού παρών, που δίνει ζωντάνια στον αγώνα, παράδεισος και κόλαση μαζί... Μια γλυκιά κόλαση που δίνει ώθηση στους παίχτες μας να παίξουν με Ολυμπιακή ψυχή, με πάθος, ΟΧΙ για τα λεφτά αλλά για τη ΔΟΞΑ, για το σήμα στην καρδιά. Για το δαφνοστεφανωμένο έφηβο, που από την πρώτη μέρα της δημιουργίας του μέχρι και σήμερα αλλά και για το πάντα.. θα συνεχίζει να γράφει την ιστορία. Μια ιστορία που πηγάζει από πολύ παλιά, από το 1925 όπου με αγάπη, σεβασμό, λαχτάρα και ανθρωπιά δημιουργήθηκε στον Πειραιά για όλους εμάς που μπορέσαμε να ξεχωρίσουμε και να αγαπήσουμε αυτή την ιδέα που λέγεται ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ..!

Καλή συνέχεια και καλό βράδυ..!

Θέα 7 Ερνέστο



2 σχόλια:

  1. Γεια σου Κώστα μου, ελπίζω να είσαι καλά!!! Μία το ένα μία το άλλο δεν μένει και πολύς χρόνος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή