11/11/14

ΑΤΙΛΙΟ ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ!!!


Σαν σήμερα πριν από 20 χρόνια, ο αγαπημένος σε όλους μας Ατίλιο (Βασίλης Δουρίδας) των φιλάθλων του Ολυμπιακού έφυγε από την ζωή. Ο κόσμος μέχρι και σήμερα δεν έχει ξεχάσει την χαρακτηριστική του παρουσία με την τρομπέτα σε κάθε παιχνίδι των ερυθρολεύκων σε Καραϊσκάκη και ΣΕΦ. 

Όλοι οι φίλοι του Ελληνικού ποδοσφαίρου και ιδιαίτερα του Ολυμπιακού γνωρίζουν τον Βασίλη Δουρίδα, γνωστό ως "Ατίλιο". Ο Βασίλης Δουρίδας ήταν ο άνθρωπος που με την θρυλική τρομπέτα του ξεσήκωνε τους οπαδούς στην κερκίδα του Ολυμπιακού αλλά και της Εθνικής ομάδας. Κάθε φορά που ο Ατίλιο έδινε το σύνθημα τα πάντα σταματούσαν...
 

Τα χέρια σηκώνονταν ψηλά! Εκείνος έπαιζε με την τρομπέτα του το γνωστό πολεμικό ρυθμό για να ακολουθήσουν έπειτα οι οπαδοί με το γνωστό «Ολυμπιακός, Ολυμπιακός, Ολυμπιακός…» ή Ελλάς, Ελλάς, Ελλάς... ανάλογα.
 

Ο Ατίλιο ήταν το σύμβολο του Σταδίου Καραϊσκάκη που δυστυχώς δεν πρόλαβε να το δει με την σημερινή του μορφή. Έφυγε από τη ζωή στις 11 Νοεμβρίου 1994 και όλοι έμειναν με το παράπονο. Πολλοί από τότε προσπάθησαν με τρομπέτα να δώσουν ρυθμό στην εξέδρα του Ολυμπιακού και της Εθνικής ομάδας, μάταια όμως.
 

Ποτέ δεν τα κατάφεραν όπως εκείνος. Πολλές φορές ο Βασίλης Δουρίδας ήταν στόχος επίθεσης έξω από γήπεδα από οπαδούς άλλων ομάδων, τόσο πολύ ήταν συνυφασμένο το όνομά του με τον Ολυμπιακό που στο πρόσωπό του οι οπαδοί άλλων ομάδων έβλεπαν τον ίδιο τον Ολυμπιακό. Σήμερα αν και οι οπαδοί του Ολυμπιακού συνεχίζουν να είναι ίσως το ίδιο ένθερμοι, πάντα θα λείπει ο Ατίλιο με την θρυλική τρομπέτα του να τους ξεσηκώνει.


Η ΤΡΟΜΠΕΤΑ ΣΟΥ ΣΑΛΠΙΖΕΙ ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΕΚΕΙ 



Εκεί ψηλά που είναι οι νεκροί μας
 

Δίνεις το σύνθημα ΑΤΙΛΙΟ ξανά
 

Και τα αδέρφια μας εσύ τα οργανώνεις
 

Κι αυτοί χτυπάνε παλαμάκια δυνατά.
 



Από μικρό παιδί εγώ στο Καραϊσκάκη
 

Που πρωτοπήγα μες στην ΘΥΡΑ την 7
 

Με την τρομπέτα σου εμάς να ξεσηκώνεις
 

Κι όπου κι αν παίζαμε να είσαι εσύ κοντά.
 



Αυτό το σάλπιγμα χτυπά μες στην καρδιά μου
 

Μες στα αυτιά μου την ψυχή και το μυαλό
 

Και παλαμάκια μια ζωή εγώ χτυπάω
 

Μόλις τελειώσει μόνο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
 



Για μένα είσαι μια μορφή που δεν θα σβήσει
 

Λες κι είσαι πάντα μες την ΘΥΡΑ ΤΗΝ 7
 

Μόλις ακούω τον Νικόλα να σαλπίζει
 

Χτυπάει πάντα η καρδιά μου δυνατά.
 



Σαν να σε βλέπω να σε πάντοτε μπροστά μου
 

Στο ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ στην παλιά ΘΥΡΑ 7
 

Πάνω στο κάγκελο κάτω απ το ρολόι
 

Χαρές και λύπες να σαλπίζεις δυνατά.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου